Ballonnen met emoties

Helder verhaal | 20 januari 2023

Je kent ze wel. Gebeurtenissen die zo’n indruk op je maken dat je ze nooit en nooit meer vergeet. Mijn moment: groep 8 van de basisschool. Ik: een nerdy buitenbeentje. Emotie: onbegrensde woede.

Anders

In die tijd werd ik behoorlijk gepest. Niet zo vreemd, want ik was (ok, ben) eigenzinnig, vond  groepsvorming en peerpressure te idioot voor woorden (ging ik zeker niet aan meedoen), was rete-irritant met 1001 vragen, was een absolute nerd met goede cijfers (waar mijn klasgenoten jaloers op waren). En, o ja, ik zat op een flinke kouwe kakschool waarvan 90% van de klas op hockey zat. Omdat ik altijd alles anders deed: ik dus echt niet! Bovendiende woonde ik met mijn ouders in een rijtjeshuis zonder oprijlaan. Heel raar.

Erboven staan

In de pauze stond ik vaak alleen, te zingen in de fietsenstalling. En bij het basketballen belandden er meer ballen tegen mijn hoofd dan in de basket (niet per ongeluk). Maar ik, ik stond erboven. Zij, ach de kinderen, jonge zielen, wisten immers niet beter. Ik kon het aan. Ik was sterk, slim, gevoelig en bijzonder. Ik wilde vooral niet te moeilijk zijn. Een voorbeeldig kind…

Hell hath no fury

Totdat na jarenlange pesterijen, niet boos worden, de verstandigste zijn, er een groepsopdracht was. En ik in een leuk groepje zat (ik had ook wel vrienden). En één van de pestkoppen vroeg of zij bij óns groepje mocht. O, dus daar was ik wel goed genoeg voor?! Om de groepskar te trekken? Ik deed mijn mond open en… Er kwam toch een stortvloed aan woorden uit. Met een decibel waar het hoofdpodium van Lowlands een puntje aan kan zuigen. Als ik de meester mocht geloven, schudde de school op de fundering. Hell hath no fury like a woman scorned’ Ik zeg: Hell hath no fury like an eleven-year-old who learned to suppress anger… and then didn’t’.

Bruggetje: emoties

Emoties hebben je iets te vertellen. Maar om te begrijpen wat dat is, moet je eerst kunnen horen. Als je de hele tijd tegen jezelf blijft zeggen dat je erboven staat, dat je beter moet weten, is dat… nou ja, lastig! En als emoties niet gehoord worden, gaan ze harder schreeuwen. Zou maar zo kunnen dat je dan zo’n situatie krijgt als hierboven. Een school die op z’n fundering schudt.

Ballonnen met emoties

Emoties zijn als een ballon. Iedere keer als iets in jou geraakt wordt, blaast de ballon van die emotie zich verder op. Tuurlijk kan je jouw emoties onderdrukken door ze te ontkennen en je dag verder door te gaan van la-di-da-di-da. Je glimlacht vriendelijk naar die collega die je net nog onderbrak tijdens het overleg en er met je idee vandoor ging, je rationaliseert waarom jij erboven staat en waarom jij niet mee hoeft te doen aan die gekkigheid. Terwijl er ondertussen een storm met windkracht 15 in je raast.

Spanning

Dan is het alsof je die ballon gevuld met boosheid onder water probeert te duwen. Daar staat spanning op. Het vraagt kracht en energie. Jij bent sterk, dat hou je best even vol. Maar op een gegeven moment – na dagen, weken, maanden, jaren – worden ook de sterkste spieren moe. En dan schiet die opgeblazen ballon met een rotvaart uit het water. Vaak met als aanleiding een supersuf, weinig zeggend voorval. Je partner die het afval niet buiten heeft gezet. Het koffiezetapparaat dat stuk gaat. De fietser die zelf besloot dat ie voorrang had. De irritante klasgenoot die met je wil samenwerken bij een knutselopdracht…

Schuld & schaamte

Misschien dat je je op dat moment niet eens realiseert waar die hevigheid in jouw bui zo plotseling vandaan komt. Je dominoot verder in schuld, schaamte, gedachten dat er iets mis met je is. Je neemt je voor om de volgende keer nóg beter je best te doen om niet boos te worden en die ballon nóg meer weg te duwen… Maar helpt dat?

Emoties voelen vs. emoties uiten

Ok, dus emoties onderdrukken houdt dit in stand. Niet ideaal. Wat dan? Wat kan helpen is de realisatie dat emoties voelen en emoties uiten verschillende dingen zijn. Accepteer dat de emotie er is en durf te voelen. 

De afkeur van emoties in onze maatschappelijke en sociale omgeving, en die we vaak zelf hebben aangeleerd, zit niet zo zeer op het voelen, maar op de (soms onhandige, soms domweg schadelijke manier) waarop mensen emoties uiten. Bij boosheid in de vorm van agressie, sabotage,  manipulatie, intimidatie, vul maar aan.  Emoties willen gehoord worden, gevoeld worden. Door te accepteren dat het gevoel er is, laat je al meteen wat spanning uit de ballon los.

Uiteindelijk mag ratio zich bemoeien met het uiten, het vormgeven naar buiten; maar dat is stap-heel-veel-verder en daar zit nogal wat tussen. Dus begin bij het begin en luister…

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees ook deze artikelen

Creëer een waarde(n)vol jaar

Hoe maak je van 2024 een waarde(n)vol jaar? Deze vijf dingen doe en ervaar ik anders, sinds ik weet wat ik echt belangrijk vind in het leven.

Tussen ratio en emotie

Luister jij naar je hoofd of je hart als het gaat om het nemen van beslissingen? En is dat verschil eigenlijk wel zo groot als we denken?

Hoe ga jij om met veranderingen?

Als er iets is waar je van op aan kan in het leven, dan is het dat -vroeg of laat- alles verandert. Veranderingen raken twee van onze grote pijnen: angst voor het onbekende en verdriet van het loslaten. En omgaan met pijn… oei! Daar zijn wij als mens niet altijd even goed in.