Wat je kan leren onderweg naar je tenen

Helder verhaal | 24 oktober 2022

Ik zie mezelf nog zo zitten… Het was een mistroostige woensdagochtend. Met een handjevol vreemden zat ik in een yogastudio in Leiden. Op een naar rubber en teatree-olie ruikende yogamat. Met zachte muziek op de achtergrond en de kalme, geruststellende stem van een yogadocent. Af en toe ademde zij wat pareltjes van wijsheid de ruimte in. Sereen. Rust. En ik? Ik zat me daar toch een potje donders gefrustreerd mijn best te doen om mijn tenen aan te raken!

Geheime missie

Nu zat ik daar niet zomaar voor mijn lol. Nee! Ik had een missie. Ik had mezelf voorgenomen om zo snel en goed mogelijk te herstellen van een periode van overbelasting. Als je wel eens overwerkt bent geweest, herken je die fase misschien wel. Dat je denkt: ‘Ok, afgelopen! Hop en weer door! Vallen en opstaan.’ Dat dat niet ging door nog meer te piekeren, te malen en mij schuldig te voelen, daar was ik inmiddels achter. Maar juist dat denken, daar was ik zo goed in. Dus wat nu?

Ruimte voor verschil

Niet lang voor die bewuste ochtend in de yogastudio, was ik begonnen aan een nieuwe baan. Superspannend! Ik zou mij in nieuwe onderwerpen vastbijten, en -voor mij het allerbelangrijkste- er zou ruimte zijn om creatieve en innovatieve projecten te starten, ruimte voor vernieuwing, een frisse blik, onderzoek, uitdenken creëren. Ruimte om verschil te maken.

Volgeboekt

Weken voor de startdatum kreeg ik documenten toegestuurd om mij in te lezen. Werd ik uitgenodigd voor overleggen. Op dag één startte ik met 100+ mails in mijn mailbox,  een dubbel-volgeboekte agenda en een onmogelijke opdracht om cijfers boven water te halen die niet bestonden. Van de creatieve ruimte die ik zo belangrijk vond, waarmee ik de organisatie écht zou kunnen helpen, bleef precies tot op de komma drie keer niks over.

Magische cijfers

Het duurde niet lang of ik kwam terug op mijn vrije dagen om als een Shakespeariaanse antiheld de belangrijke magische cijfers te zoeken die niet bestonden, ten koste van: zelfzorg, sporten, afspraken met vrienden, ontspanning, gezond eten, gezelligheid. Ik viel op de bank in slaap als ik bij vrienden een bordspel aan het spelen was. Ik werd enorm boos en verdrietig als er iets kleins tegenviel. Oftewel: ik was niet helemaal mezelf…

Niet aanstellen

Hoewel mijn nieuwe werkgever echt dingen anders had kunnen doen, zie ik ook waar het bij mij fout ging. Want had ik niet gezegd ‘Tuurlijk, stuur maar op’? Was het niet mijn keuze geweest om te zeggen: ‘OK, ik doe het, ik zal het regelen, ik ga mijn best doen’? Had ik niet gedacht ‘Kom op, niet aanstellen, niet klagen, gewoon doorzetten’ uit angst om niet goed genoeg te zijn? Omdat ik dacht dat ik het maar aan moest kunnen? Want anderen konden dit ook, toch?

Langspeelplaat

Dus nee, het was niet origineel, zo’n overbelasting, wel doeltreffend en achteraf bere-logisch. Ik was binnen korte tijd zo vaak zo veel over mijn grenzen gegaan. Man, ik wist niet eens wat het waren. Mijn hoofd draaide overuren en was 24/7 druk met analyseren, oplossen, emoties onhandig vinden, doorgaan, mijzelf niet laten kennen. Met andere woorden: de langspeelplaat van mijn gedachten tetterde op vol volume. Veels te hard om te kunnen  luisteren naar een lijf dat ondertussen aan alle kanten vermoeid voelde. Veels te luid om te luisteren naar een hart dat het uitschreeuwde van boosheid, teleurstelling en tranen.

De echte les

Op die regenachtige woensdagochtend in de yogastudio, reikend naar mijn tenen, viel eindelijk het kwartje. Als ik mijn energie terug wilde, dan mocht, nee moest, ik leren om anders om te gaan met mijn luide gedachten. Dan moest ik durven voelen en aangeven wat ik nodig had. Dan  moest ik leren luisteren naar de signalen van mijn lijf. Weten wat belangrijk voor mij was. En hoe ik daar ruimte voor kon maken. Wat ik nodig had was niet om mijn tenen aan te raken. Voor wie was ik zo mijn best aan het doen? Ik geloof niet dat de yogadocent het nou persé nodig vond dat ik mijzelf als een krakeling dubbel kon vouwen. En buiten de yogastudio? Voor wie was ik mijn grenzen steeds aan het overgaan?

Grenzen kennen, grenzen voelen

Ongetwijfeld ben jij ook wel eens tegen jouw grenzen aangelopen. Misschien een grote, zoals bij overbelasting, of iets kleins, waarvan je achteraf dacht: ‘Was dit helemaal handig?’ Misschien heb je het destijds niet eens gemerkt en kwam dat gevoel en de herkenning pas later. En dat vind ik zo krachtig aan coaching. Aandacht voor de signalen van je lichaam en jouw gedachten en overtuigingen. Je kan het allemaal wel wéten. Maar wéten is niet hetzelfde als tot in de puntjes van je tenen voelen. Daarvoor is het nodig om te luisteren naar de taal van je lijf en te weten wat jij wilt. Zeker als je veel in je hoofd bivakeert. Als je het gewend bent om terug en vooruit te denken. Om dingen zelf op te lossen en risico’s voor te blijven.

Kan jij jouw grenzen aanvoelen? Herken je ze? En als je ze herkent, durf je er dan naar te luisteren en erop te vertrouwen? Of denk je toch vooral vanuit wat iemand anders er dan wel niet van vindt?

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees ook deze artikelen

Creëer een waarde(n)vol jaar

Hoe maak je van 2024 een waarde(n)vol jaar? Deze vijf dingen doe en ervaar ik anders, sinds ik weet wat ik echt belangrijk vind in het leven.

Tussen ratio en emotie

Luister jij naar je hoofd of je hart als het gaat om het nemen van beslissingen? En is dat verschil eigenlijk wel zo groot als we denken?

Hoe ga jij om met veranderingen?

Als er iets is waar je van op aan kan in het leven, dan is het dat -vroeg of laat- alles verandert. Veranderingen raken twee van onze grote pijnen: angst voor het onbekende en verdriet van het loslaten. En omgaan met pijn… oei! Daar zijn wij als mens niet altijd even goed in.